Fallið var hátt
Eftir Helgu Skúladóttur
Þessi fallegi dagur byrjaði með rótsterkum kaffibolla og ljúfu spjalli. Spáin var yfir tuttugu gráður.
„Eigum við að skella okkur í Skorradalinn til ömmu?“ spurði Jóhannes inn á milli þess sem hann blés brosandi í heitan kaffibollann. „Og kannski gista eina nótt? Svona fyrst það er síðasti dagurinn sumarfrísins. Taka pottaferð og kósý?“
Þau hristu öll höfuðið, leist ekkert á þessa hugmynd. Starri vildi vera heima að spila fótbolta með strákunum – það styttist í mót, pabbi, og Nína var með einhver stelpuplön – það er hittingur á Galitó hjá náttúrufræðihópnum, pabbi.María teygði úr sér í sófanum og vildi helst ekkert hreyfa sig. – Jói, það verður geðveik vika á hárgreiðslustofunni svona strax eftir sumarfríið.
„En ef við tökum fjallið á leiðinni?“ Ýtti Jóhannes á þau og brosti ofan í kaffibollann sinn. Hann vissi að það breytti öllu. Þau voru öll fjallasjúk.
***
María lá þarna umlukin bláberjalyngi. Hún var eitthvað undin og skrýtin og skildi ekki hvað hafði gerst. Hvar var hún eiginlega? Hún horfði inn í lyngið, fann það stingast í hálsinn, fann lykt af bláberjum og fersku súrefni en gat hvergi hrært sig. Hálsinn var eitthvað skrýtinn og hún gat ekki snúið honum.
Hún reyndi að hreyfa fingurna en það gekk ekki. Best væri að nota jógaaðferðina, hugsaði hún og beindi huganum niður fæturna niður í tær. Ekkert gekk. Þá reyndi hún við ristina en ekkert gekk. Hún ákvað að reyna aftur við hendina og enn náði hún ekkert að hreyfa sig..
Í fjarska heyrði hún raddir sem nálguðust hratt og fljótlega heyrði hún hróp og grát. Hún reyndi að svara þeim, kalla til baka, en hún gat ekki opnað munninn.
„Er hún dáin pabbi? Er hún dáin?“ hrópaði Nína.
„Fokk, fokk, fokk,“ öskraði Starri hágrátandi og hjarta hennar bráðnaði. Verst hún gat ekki staðið upp og knúsað Starrann sinn.
„Þetta verður allt í lagi,“ heyrði hún Jóa segja hughreystandi við krakkana.
„Ég heiti Jóhannes Hrafnsson og er staddur í Skorradalnum, fyrir neðan Skessuhornið, hjá Horni. Það varð slys. Konan mín féll niður hlíðina. Já, ég er hjá henni. Já, ég bíð á línunni. Ég held hún andi ekki.“
Það rann upp fyrir henni að það var satt. Hún fann að hún andaði ekki. Hvernig var það hægt? Hvernig endaði hún hérna?
Hún reyndi að loka augunum til að ná að hugsa en augun hlýddu ekki og hún horfði áfram á þetta helvítis fokking lyng. Af hverju voru þau ekki heima? Hún mundi að þau höfðu farið seint fram úr í morgun. Hún sá hendur sínar umlykja heitan fyrsta kaffibolla morgunsins, sá fyrir sér bílferð og fjallshlíð. Allt í einu mundi hún allt. Ef hún hefði getað lokað augunum hefðu þau opnast hratt núna. Andskotans, það var hún sem ætlaði að ýta við honum.
Hún sá þau ekki, heyrði bara í þeim. Hún sá bara helvítis bláberjalyngið og fannst berin vera að gera grín að sér.
***
„Já, hún andar ekki,“ svaraði Jóhannes og rödd hans skalf eilítið. Sem betur fer, hugsaði hann. Þessi stund hafði verið í draumum hans í mörg ár. Þegar hún sló hann fyrst þá brá honum mikið, hélt að það hefði verið algjörlega óvart. Konur slá ekki karlmenn. En svo gerðist það aftur… og svo aftur. Fyrsta ferðin á slysadeildina á Akranesi hafði verið hörmung. Hann var með glóðaraugu á báðum og þau lugu að hann hefði drukkið of mikið daginn áður og vaknað svona. Hann datt líklega beint fram á andlitið. Þá voru krakkarnir átta og tíu ára og komu með. Foreldrar með börn eru ekki grunaðir.
Nú var bara vika síðan nýjasta ferðin á slysadeild hafði verið og hún endaði í sjúkrabíl sem var sendur á forgangi suður á bráðamóttöku. Þá var hann nálægt því að viðurkenna fyrir þeim að hún hefði verið að berja hann í langan tíma. Hann var í raun stórslasaður en hann hafði samt farið með henni heim daginn eftir.
„Á ég að hnoða hana? Eigum við að blása? Já, við gerum það.“
Hann sneri sér að börnunum og rétti Starra símann.
„Þyrlan kemur eftir 10 mínútur,“ sagði hann hughreystandi, „þetta verður allt í lagi.“
***
María snerist hratt og núna horfði hún beint upp í bláa himininn. Andlitið á Jóa birtist beint fyrir ofan hana og nálgaðist andlit hennar. Hún sá hann glotta.
Fyrsta skiptið sem hún barði hann hafði verið eftir ball á Kaupfélaginu. Hann reyndi við Sölku Sverris. Hann leyfði allavega Sölku að reyna við sig. Hvað þóttist hann vera að gera svona lítið úr henni. Hún var þreytt eftir erfiða vinnuviku. Það vildu allir nýja klippingu fyrir ballið. Hann skyldi ekkert hvernig henni leið.
Hann hélt áfram að blása þar til þyrlan kom. Hún komst ekki hjá því að sjá andlit hans vel í hvert skipti sem hann nálgaðist munn hennar. Glóðaraugu síðustu viku voru að mestu fölnuð og það sáust bara gular rákir. Hann var alveg myndarlegur þó að hann væri kominn á fimmtugsaldurinn, dökkhærður með hvasst nef og nokkurra daga skegg. Fengurinn hennar. Hólmarinn sem kom á Skagann til að læra smiðinn og giftist hárgreiðslukonunni í bænum. Hversu rómantískt. Ef hún gæti ælt myndi hún gera það núna. Djöfull hataði hún hann.
***
Henni brá þegar læknirinn ákvað að senda hann einan suður. Gat hún treyst honum? Hún sendi honum stanslaus skilaboð. Líður þér ekki vel, elskan? Er ekki allt í lagi, elskan? Ég elska þig. Djöfulsins ógeð að berja þig svona. Vonandi finnur lögreglan þá sem fyrst.
„Já, hann kom svona heim. Já, hann var bara í gönguferð og einhverjir unglingar réðust á hann,“ svaraði hún lögreglunni eftir að sjúkrabíllinn fór.
„Ég skil ekki hvernig hann gat gengið heim. Svo bara féll hann í fangið á mér.“ Nú fór hún að gráta og skalf eins og hrísla. Hún var svo hrædd um að hann myndi kjafta frá.
Í gær kom hann til hennar og sagði henni að hann væri kominn með íbúð í Reykjavík og flytti þangað um mánaðamótin. Það var komið nóg.
„Við skulum samt halda þessu góðu þangað til og segja krökkunum þetta bara þá. Nína getur flutt með mér og farið í háskólann og þú fengið þér íbúð á Skaganum meðan Starri klárar Fjölbraut,“ lagði hann til og hún samþykkti það. Hún vissi að það yrði aldrei en allt í lagi að leyfa honum að halda það.
***
Alla leiðina í Skorradal ímyndaði hún sér hvernig ekkja hún yrði. Hún sá sig æpa, hlaupa niður, hringja á 112 og hágráta yfir líki hans. Jafnvel hnoða hann svo krakkarnir sæju hversu mikið hún elskaði hann. Hún ætlaði samt ekki að blása hann. Það fór hrollur um hana við tilhugsunina. Nína yrði þá bara að blása, hún og elsku Starri myndu standa grátandi hjá þegar þyrlan kæmi. Hún sá þetta ljóslifandi fyrir sér. Hún yrði svo flott ekkja.
„Þorirðu ekki?“ spurði hún Jóa í stríðnistóni og hló prakkaralega. Krakkarnir stóðu úti á horninu og reyndu að sjá niður á Skaga. „Útsýnið er alveg truflað.“
„Komið þið, mamma,“ hrópaði Starri og hún dró Jóa af stað með sér. Nú var komið að þessu. Hún ætlaði sko ekki að þurfa að búa í blokk.
Helga Skúladóttir er geislafræðingur að mennt og með meistaragráðu í kennslu raungreina. Hún stundar nú nám í almennri bókmenntafræði. Hún hefur mikinn áhuga á ritsmíðum og er að feta sín fyrstu skref í smásögugerð. Hún er ein af þrjátíu þúsund Íslendingum sem bera með sér draum um að skrifa og senda frá sér skáldsögu.
