Píka
Eftir Þór Wiium
Það voru ekki margir mættir. Auð sætin í áhorfendasalnum stungu Birki í augun og andlitið afmyndaðist af gremju. Hann langaði að bíða, sjá hvort fleiri myndu týnast inn en hvasst augnaráð yfirmannsins gaf til kynna að nú væri kominn tími til að hefja ræðuna. Birkir geiflaði sig og hristi búkinn svo lítið bar á, reyndi að hita upp brosvöðvana og liðka stífa útlimina. En hvað það er asnalegt að þurfa að þvinga sig til að vera afslappaður. Með breiðu brosi og uppgerðarhressileika gekk hann upp tröppurnar inn á sviðið. Birkir fann strax hvað skórnir voru sleipir á stífbónuðu gólfinu. Hann gekk taugaóstyrkum skrefum að púltinu og brosti út í tómlegan salinn.
„Heil og sæl, öllsömul! Verið hjartanlega velkomin á kynningarfund Grænnar Samvisku. Ég heiti Birkir Reynisson og ætla að segja ykkur aðeins frá starfsemi okkar og vonandi skemmta ykkur smá um leið.“
Birkir beraði tennurnar og fann skömmina innra með sér fylla upp í þögnina sem fylgdi þaulæfðu kynningarávarpinu. Undir ergilegu augnaráði yfirmanns síns gaf Birkir tæknimanninum merki um að varpa fyrstu glæru kynningarinnar upp á skjáinn og hélt áfram ræðunni.
„…alveg á píkunni sko! Ég sver það, ég skil ekkert hvernig hún komst heim einu sinni. Gæinn fór náttúrulega bara um leið og hann fattaði hvað hún var full.“
Hvell kvenmannsrödd klauf loftið og það kom fát á Birki.
„Jesús, elsku stelpan. Er hún ekki orðin aðeins of gömul fyrir svona drykkjuskap?“ svaraði nefmælt rödd.
Birkir fann hita færast í kinnarnar við þessa truflun og skimaði salinn í leit að hávaðaseggjunum. Hann var ekki sá eini. Nokkrir í áhorfendasalnum höfðu beint sjónum sínum að tveimur konum í annarri sætaröð sem kjöftuðu saman háum rómi.
„…sagði ég líka bara við hana; Stína, ef þú ætlar einhvern tímann að ná þér í gæja þá verðurðu að hætta að hella í þig eins og þú sért ennþá einhver unglingur. Þetta gengur ekkert svona, sko!“
„Jiii, ókei. Flott hjá þér að tala við hana. Hún er svo týnd, greyið.“
„Nei, sko, hún hlustaði bara alls ekkert á mig! Rauk bara út og ég hef ekkert séð hana. Þetta var alveg fyrir svona viku eða eitthvað sko.“
„Nei, ókei. Það er svakalegt. Hvert heldurðu að hún hafi farið?“
„Ábyggilega bara beint aftur á píkuna sko! Alveg eins og pabbi sinn, hann er bara alltaf á píkunni.“
Allt þetta píkutal sló Birki gjörsamlega út af laginu. Tæknimaðurinn ræskti sig og Birkir fattaði að hann var að fara með texta fyrir allt aðra glæru en þá sem blasti við á skjánum.
„…sagði; Þú getur ekkert bara skráð þig á eitthvað námskeið til að finna sjálfan þig. Sagði´ða við pabbann sko, ekki Stínu.“
„Já, elsku kallinn, sumir eiga rosalega erfitt með að samþykkja sjálfan sig.“
„Nei, sko, en það er bara svo augljóst! Ef hann er ekki hommi þá veit ég bara ekkert hvað hommi er.“
„Já, hann þarf að tala við dóttur sína og segja henni frá þessu. Stínu væri alveg sama um að hann sé samkynhneigður. Ég held hún vilji bara eiga samband við pabba sinn.“
„Hann þarf bara liquid courage!“
„Það virkar ábyggilega ekkert fyrir hann lengur, greyið.“
Meira að segja hnuss konunnar var hávaðasamt. Birkir þurfti að hafa æ meira fyrir því að halda þræðinum. Hann talaði líkt og í leiðslu og treysti því að æfingin sæi til þess að hann færi rétt með ræðuna.
„Hann er búinn að vera svo lengi á píkunni að hann er bara orðinn píka sjálfur!“
Fólkið í salnum var farið að ókyrrast og Birkir andaði léttar þegar seinustu glærunni var varpað upp á skjáinn. Hann kveið því að sitja undir skömmum yfirmanns síns en vildi framar öllu ljúka þessari lítillækkun. Hann vildi komast af sviðinu og burt frá þessu þvaðri um píkur og fyllibyttur.
„Ég vona að þessi kynning hafi opnað augu ykkar fyrir þeim válegu breytingum sem hafa átt sér stað á gróðurríki Íslands undanfarin ár. Við hjá Grænni Samvisku trúum því að með því að hlúa að jörðinni hlúum við að okkur sjálfum. Okkar einkunnarorð eru Heilbrigt umhverfi skapar heilbrigða einstaklinga og ég hvet ykkur öll til að taka þetta skref með okkur. Saman getum við öðlast heilbrigðari, grænni píku.“
Þór Wiium er skúffuskáld og nemur íslensku og ritlist við Háskóla Íslands. Áhuginn á lestri og skrifum kviknaði snemma og hann byrjaði ungur að aldri að yrkja og semja. Þrátt fyrir að hafa komið út úr skápnum fyrir mörgum árum er hann enn að bisa við að klóra sig upp úr skúffunni. Hann hefur birt ljóð í Frumburði, fyrstu ljóðabók Leiburðar, og einnig í tímariti þeirra. Þór hefur tekið þátt í Ljóðaslammi Borgarbókasafnsins og árið 2024 keppti hann í Slamovision fyrir hönd Íslands.
Sögur til næsta bæjar er safn smásagna eftir nemendur í samnefndri smiðju í ritlist við Háskóla Íslands. Sögurnar birtast í samstarfi við Lestrarklefann í fjórar vikur í janúar 2026. Umsjónarmaður verkefnsins er kennari námskeiðsins, Rebekka Sif Stefánsdóttir.
