Sá sem enginn sér nema ég
Eftir Katrínu Díu Gunnlaugsdóttur
Guðrún Hanna kemur æðandi inn í herbergið og ég finn um leið kvíðahnútinn í maganum leysast upp. Það er langt síðan ég talaði við hana, gerði það nokkrum sinnum þegar ég var að flytja úr bænum og upp á Skaga. Hún sest í bláa hægindastólinn við rúmbríkina mína og lagar til ferköntuð gleraugun. Ljósgráa dragtin sem hún er í lítur út fyrir að vera sérsaumuð á hana.
„Manstu hvað við töluðum um í símann í gærkvöldi?“ spyr hún og dregur rautt klemmuspjald upp úr töskunni.
„Já.“ Ekki eins og við töluðum um neitt áhugavert. Hún sagðist ætla að hitta mig í dag í létt spjall, skipaði mér að sofa rótt og að borða vel.
„Flott, elskan. Við skulum bara byrja á byrjuninni.“
Ung kona í hvítum slopp kemur inn með plastdisk, plasthnífapör og plastglas á plastbakka. Hún ætlar að aðstoða mig við að reisa mig við í rúminu en ég gef henni merki um að ég geti gert það sjálf. Ekki eins og ég sé eitthvað líkamlega slösuð. Á disknum er stór snitselssneið, þrjár kartöflur og hrásalat.
„Lovísa … nú skulum við bara anda svolítið djúpt og spjalla í rólegheitunum. Ertu til í það?“
„Já.“
„Getur þú sagt mér frá laugardagskvöldinu eins og þú manst eftir því?“
„Hvar á ég að byrja?“ spyr ég og sting upp í mig snitselsbita.
„Hvernig byrjaði kvöldið til dæmis?“
„Sko. Ég bauð vinkonum mínum heim klukkan svona fimm. Við ætluðum að græja okkur saman fyrir afmæli vinar okkar úr skólanum.“
„Fjölbrautaskóla Vesturlands, er það ekki?“
„Jú.“
„Manstu hvaða vinkonum þú bauðst til þín?“
„Söndru og Þórgunni.“ Ég flissa yfir þessari spurningu. Auðvitað man ég það.
„Mamma þín sagðist hafa pantað fyrir ykkur að borða en farið svo sjálf til systur sinnar í mat. Manstu hvað þið fenguð ykkur?“
„Pítsu frá Vitanum.“ Af hverju er hún að spyrja út í það? Þetta er farið að vera eins og lögregluyfirheyrsla frekar en létt spjall.
„Flott, flott. Fóruð þið svo beint í afmælið?“
„Já.“
„Hvað voruð þið lengi þar áður en þið keyrðuð í bæinn?“ Guðrún Hanna krassar aðeins efst á blaðið en skiptir pennanum svo út fyrir annan.
„Kannski svona tvo og hálfan.“
„Og hvað varð til þess að þið fóruð til Reykjavíkur?“
„Við vorum bara fara á djammið, sko.“
„Var það þín hugmynd?“
„Nei, Söndru langaði á Næturstofuna af því strákurinn sem hún er að tala við vinnur þar.“
„Næturstofan? Hvar er hún?“
„Bankastræti. Í skotinu fyrir aftan túristabakaríið.“
„Hvað gerðist svo í miðbænum? Manstu það?“
„Já, ég man bara mjög vel eftir þessu. Ég drakk ekki mikið ef þú ert að gefa það í skyn. Fékk mér kannski tvo, þrjá drykki í afmælinu. Ekkert niðri í bæ.“
„Allt í lagi. Förum aðeins yfir þetta. Þið vinkonurnar hittist, farið í afmæli og ákveðið svo að keyra í bæinn á djammið … manstu hver keyrði?“
„Þórgunnur. Hún er alltaf edrú.“
„Og þið sem sagt fóruð á Næturstofuna og hvað svo?“
„Það var þá sem ég sá hann.“
„Sást hvern, elskan?“
„Darra.“
„Darra!?“ hrópaði Guðrún Hanna og bætti svo við: Gamla vin þinn úr Mjóstrætinu?“
„Já, manstu, við vorum vinir áður en ég flutti upp á Skaga.“
„Já, já, ég man nú alveg eftir honum. Hefur hann ekkert … hefurðu ekkert hitt hann eftir að þú fluttir úr bænum?“ Guðrún losar um fótleggina einungis til þess að krossleggja þá aftur í hina áttina.
„Nei, ekki neitt.“
„Manstu alveg eftir þessum árum, þegar þú bjóst í Mjóstrætinu?“ spyr Guðrún og horfir á mig uppfyrir gleraugun.
„Já, væntanlega. Ég var alveg tólf ára þegar við fluttum þaðan.“
„Flott, flott. Hvað segirðu með Darra? Þið voruð vinir … “ Guðrún lyftir upp hendinni til merkis um að ég eigi orðið.
„Já, við bjuggum bara þarna á sama blettinum og lékum okkur stundum saman. Ég man að hann var mjög sár yfir því að ég skyldi vera að flytja, kom ekki einu sinni í kveðjupartýið sem mamma og pabbi héldu fyrir svona helstu vini í bænum.“
„Og þið Darri hittust svo niðri í miðbæ þarna á laugardagskvöldinu … átta árum seinna, hvernig gerðist það? Hafði hann samband við þig eða hafðir þú samband við hann?“
„Nei, nei, ekkert svoleiðis. Sandra og Þórgunnur fóru að pissa, ég var að passa borðið og svo sé ég kunnuglegt andlit í glugganum á móti mér. Darri. Hann hafði eiginlega ekkert breyst. Hann stóð bara þar og veifaði til mín. Mér finnst ótrúlegt að hann hafi þekkt mig, ég var dökkhærð síðast þegar við hittumst. En já, án þess að pæla eitthvað í því, rauk ég út til hans.“
„Hvernig var það? Að hitta gamlan vin?“
„Ég var auðvitað ógeðslega glöð að sjá hann, hef ekki séð hann í hundrað ár. Hefur eiginlega ekkert breyst, ég þekkti hann strax. Þetta var pínu eins og að hitta bróður minn sem ég hafði ekki séð lengi.“
„Bauðstu honum svo að djamma með ykkur eða?“
„Nei, ég fór ekkert aftur inn á Næturstofuna. Skildi meira að segja jakkann minn eftir. By the way … veistu eitthvað um hann? Svona indigoblár gallajakki.“
„Nei, því miður, en ég skal spyrjast fyrir um hann á eftir. Segðu mér eitt, Lovísa mín, hvað gerðuð þið Darri eftir að þið hittust?“
„Við löbbuðum um og spjölluðum um allt og ekkert.“
„Um hvað töluðuð þið á leiðinni?“
„Vá, hvar á ég að byrja? Það var nánast eins og við værum í hraðaspurningum. Hann spurði mig út í Akranes og vini mína þar og ég spurði hann út í vini hans hér. Mig minnir að hann hafi talað um að vera í hljómsveit … eða … æi ég man það ekki.“
„Flott, flott. En hvernig enduðuð þið í Mjóstræti?“
„Sko, ég er eiginlega ekki alveg viss. Ég týndi mér alveg í spjallinu. Áður en ég vissi af vorum komin upp að gamla húsinu mínu. Þetta er mjög ólíkt mér, ég lofa, en við kíktum inn um gluggana, sáum að allt var slökkt þannig að við spenntum einn upp og fórum inn.“
„Af hverju gerðuð þið það?“ Guðrún Hanna hallar höfðinu og tekur af sér gleraugun.
„Æji, ég hreinlega veit það ekki. Ég hef aldrei gert eitthvað svona áður, ég lofa. Við vorum bara að deila minningum um einhverja feluleiki og gistikvöld og Darri stakk upp á því að við skoðuðum okkur um fyrst enginn virtist vera heima.“
„Og hvað gerðuð þið inni í húsinu?“
Ég finn fyrir sterkum sviða í nefinu og fyrir aftan augun, reyni að kyngja kökkinum í hálsinum sem verður bara til þess að kjálkinn stífnar upp. Ég gríp fyrir andlitið áður en ég veiti augunum leyfi til þess að sleppa tárunum.
„Allt í lagi, elskan. Fáðu þér smá vatnssopa og hérna.“
Ég snýti mér í bréfsnifsið sem Guðrún Hanna réttir mér.
„Við settumst í sófann í stofunni sem ég held að mamma og pabbi hafi selt með húsinu. Hann er alla vega alveg eins og gamli sófinn okkar. Við sitjum þar og rifjum upp fullt af einhverju skemmtilegu. Svo allt í einu verður hann bara ógeðslega … reiður.“
„Reiður? Við þig þá?“
„Já … eða ég held það. Þetta var svo skrýtið. Eina sekúnduna sitjum við hlæjandi saman og þá næstu öskrar hann eitthvað sem ég skil ekkert í og verður allur rauður og fjólublár í framan. Áður en ég veit af tekur hann með báðum höndum … utan um hálsinn á mér. Hann heldur mér uppi á hálsinum … og ég næ ekki andanum í einhvern tíma. Ég finn enn þá smá blóðbragð í munninum … og rétt áður en allt verður svart heyri ég í Þórgunni og Söndru.“
***
Viðmælandi: Þórgunnur Valsdóttir
Meðferðaraðili: Guðrún Hanna Sigurbjörnsdóttir, barna- og unglingageðlæknir við Landspítalann.
Tegund viðtals: Bráðamat v/ atviks í tengslum við Lovísu Eddu Arnardóttur.
Þórgunnur fylgist með uppstríluðu konunni hripa niður á blað og tekur sér málhvíld svo konan nái að skrifa niður það sem hefur þegar komið fram.
„Þú mátt alveg halda áfram, vinan,“ sagði konan og horfði á Þórgunni.
„Já … sko, svo komum við út af klósettinu og hún var bara horfin. Samt var alveg jakkinn hennar enn við borðið. Við leituðum heillengi inni á Nætó og þegar við fundum hana ekki þá fórum við að vera smá stressaðar.“
„Og hvernig funduð þið hana?“
„Ég fór inn á Vaktina og sá þá að hún var-“
„Fyrirgefðu, hvað er Vaktin?“ spurði konan og ýtti til appelsínugulu kassagleraugunum sem héngu á nefbroddinum.
„Æi þarna rakningarappið þar sem maður getur séð hvar vinir sínir eru.“
„Alveg rétt. Fyrirgefðu, haltu áfram.“
„Ég kíki inn á Vaktina og sé hana þarna hinum megin við Ingólfstorg. Við Sandra eltum Vaktarprófílinn sem leiddi okkur að þessu gamla húsi þarna rétt hjá Fischersundi. Man ekki hvað gatan heitir.“
„Og hvað er að eiga sér stað þegar þið komið að húsinu?“
„Þegar ég lít inn um gluggann, sé ég Lovísu. Það var mjög dimmt en ég sé að hún stendur á sófanum.“ Þórgunnur hagræðir sér á stólnum og fær sér vatnssopa.
„Svo hoppar hún niður úr sófanum, eða ég hélt hún væri að fara að hoppa niður úr sófanum … en hún snerti aldrei gólfið. Það tók mig alveg smá stund að átta mig á því að hún … hékk niður úr ljósakrónunni.“
„Og þið sáuð engan annan en Lovísu þarna inni í húsinu, er það nokkuð?“
„Nei, bara Lovísu. Af hverju?“ Þórgunnur saug upp í nefið.
„Nei, ekkert. Bara að vera viss. Hvað gerðist svo?“
„Ég barði nokkrum sinnum í gluggann og kallaði á hana. Svo heyrði ég í Söndru, hún fann uppspenntann glugga þarna á hliðinni, þannig komumst við inn.“ Þórgunnur leit skömmustulega á Guðrúnu Hönnu og bætti svo við: „svo er ég alltaf með vasahníf í töskunni á djamminu af því you never know … ég notaði hann til að skera beltið úr ljósakrónunni. Nýja fimmtán þúsund króna beltið sem Lovísa keypti úti í Frakklandi í sumar.
Día er 21 árs dansari, rithöfundur og grallari sem er að leggja lokahönd á BA-gráðu í íslensku og ritlist. Hún hefur mikið yndi af góðum draugasögum og alíslenskum glæpasögum sem og sálfræðitryllum eftir Freida McFadden. Á döfinni er spennandi námskeið um sjónvarpsseríuskrif ásamt áframhaldi á skemmtilegum ritunarverkefnum.
