Hið fullkomna bölk
Eftir Amöndu Líf Fritzdóttur
Einu sinni, fyrir stuttu síðan, var ungur maður; tuttugu og átta ára gamall vaxtarræktarkappi sem fór í óhefðbundna svaðilför. Hann hét Gunnsteinn en var yfirleitt kallaður Gunni. Frekar kasjúal gaur með kasjúal gælunafn. Gunni var í miklu líkamlegu umbreytingarferli fyrir keppni sem hann ætlaði sér heilshugar að sigra. Til að nálgast að hina fullkomnu uppsprettu próteins leitaði hann til fjölskyldunnar.
Gunni stóð límdur fyrir utan hvíta útidyrahurð áfangastaðarins. Með próteinsjeik í hægri og ekkert nema kaldan svitann í vinstri. Hann var kominn alla leið úr Vatnsmýrinni í Fossvoginn. Góð fimmtán þúsund skref í bankann sem voru frábær endurheimt eftir átökin við járnið í World Class. Hann reyndi að muna hvort hann hafði hringt á undan sér en að lokum kærði hann sig ekki um svo lítilsverða hluti. Lengi stóð hann úti í sumarsólinni og taldi í sig kjark þar til hann lyfti óstyrkum vísifingri til að hringja dyrabjöllunni. Það var eins og húsið tæki andköf. Í beinu framhaldi ruddist að honum hávær barnsgrátur og hjartað hrundi niður í maga. Hann hafði ekki hugsað út í að hann myndi vekja barnið. Gunni þekkti lítið til barna og þeirra dagskráar, sjáðu til.
Kannski var hálfskrýtið að koma svona stuttu eftir fæðingu í heimsókn en hann mátti engan tíma missa. Það var stutt eftir af bölkinu hans. Hann vissi heldur ekkert hvenær væri eðlilegt að kíkja í heimsókn og hann var spenntur fyrir þessu. Þurfti að tala við mágkonu sína, Röggu, undir fjögur augu, áður en Inga, kærastan hans, kæmi heim frá Stokkhólmi. Hann taldi sig vita að hún myndi reyna að tala hann af þessu ef hún væri heima.
Hann tók í húninn og hleypti sjálfum sér inn. Ætli það hafi ekki verið til að hlífa Röggu við því að þurfa að opna fyrir honum. Hreyfing hurðarinnar feykti framan í hann megnri svitalykt. Þá fór hann fyrst að efast um ákvörðun sína, að sleppa sturtunni.
Inni sat Ragga í sófastól með örsmátt barnið í fanginu og kurraði við það á meðan hún kom því fyrir á brjóstinu. Barnið var greinilega þyrst og þambaði af áfergju. Hann fékk á tilfinninguna að barnið væri brúða, að húðin á því væri úr gúmmíkenndu plasti. Agnarsmáar hendur, engir vöðvar, bara fullkomin húð sem glampaði á yfir úttútnaðri fitu sem var eins og tekin saman á liðamótunum með strekktri teygju. Sum myndu ef til vill hugsa til Michelin mannsins.
Gunni átti erfitt með að líta undan. Hann settist í sófann á móti henni og taldi sér trú um að eigið augnaráð væri lúmskt. Meðvitaður um svitalyktina sem var í einskærri þversögn við barrilmkertið sem logaði á sófaborði mágkonu hans leit hann niður. Hann var ennþá í skónum.
„Heyrðu, til hamingju með litlu! Hvernig ertu?“ spurði hann og ræskti sig þegar hann áttaði sig á því að hvorugt þeirra hafði sagt neitt hingað til, ekki einu sinni heilsað hvoru öðru.
„Taaakk, ég er góð. Fæðingin gekk ótrúlega vel og ég er bara öll að koma til,“ svaraði hún og hagræddi pulsulaga púða undir höfði barnsins.
Hann tók stóran sopa af sjeiknum áður en hann fattaði að hann þurfti að svara.
„Geggjað! Og hún er ekkert að grenja af ykkur eyrun á nóttunni eða eitthvað?“ spurði hann og hló vandræðalega með fullan munninn.
„Nei nei, hún er mjög vær og góð.“
„Æjji, það er gott að heyra. Ég er svo sáttur að ná loksins að hitta á ykkur. Þetta er líka rosa fallegt barn!“
Gunni hafði ekki hugmynd um hvað væri eðlilegt að segja í þessum aðstæðum. Hann hefði gjarnan viljað koma sér beint að efninu en var nógu sjálfsmeðvitaður til að vita að það væri dónalegt. Það þurfti aðeins að hita upp. Ragga iðaði í sætinu og vandræðaðist með að koma barninu vel fyrir á púðanum. Þegar hún spurði hvernig gengi að undirbúa keppnina áttaði hann sig á því að honum var orðið starsýnt á brjóstið.
Hann leit með hraði á brúsann sem hann hélt á í hægri hendi og hringlaði í þykkum vökvanum og svaraði:
„Ég er í bölki núna. Gengur bara ágætlega, það er mánuður eftir af því og svo er ég að fara að kötta síðustu þrjá mánuðina fyrir keppnina.“
Hann hélt áfram að tala um ræktina eins og í leiðslu. Hann hafði farið með þessa rausu svo oft að hann taldi sig ekki einu sinni þurfa að hugsa um hvað hann sagði. Það var, eins og svo margt sem hann gerði, hugsunarlaust. Gunni vissi líka alveg að Ragga hafði engan áhuga á vaxtarrækt eða næringarfræðinni þar að baki en honum datt eflaust ekkert annað í hug til að tala um. Hún forðaðist að eiga augnsamband við hann en hann lét það ekki stöðva sig:
„Ef ég er ekki í ræktinni er ég étandi, sko,“ sagði Gunni hlæjandi. „Ég er bara súper fókussd á að borða eins mikið af svona kalorídens og próteinríkum mat og ég get. Ég byrja alla daga á tólf eggjum og svo borða ég bara fokking mikið kjöt í hádegis- og kvöldmat. Svo er ég alltaf með próteinsjeik á mér. Það er alveg sjitlód af kaloríum í honum og – “
„Já, ókei. Það er svakalegt. Ég vona að þú reynir að hvíla þig þess á milli,“ skaut Ragga inn í.
Hann gat ekki setið lengur á sér. Þau höfðu ekkert um að tala og hann var sannfærður um að Ragga vildi helst losna við hann. Hún leit endurtekið á klukkuna sem virtist standa í stað. Korter yfir fimm. Honum leið eins og óboðnum gesti.
„Vandamálið er bara að mjólkin sem ég er að nota er ekkert svo næringarrík, eða sko ekki miðað við brjóstamjólk,“ sagði Gunni, fiktandi í brúsanum í höndunum. „Og ég veit að það eru sjúklega margir á Jútúb að drekka hana og þyngjast ýkt mikið. Það væri alveg peningur í þessu fyrir þig líka sko, þannig ég var að pæla hvort þú gætir hjálpað mér. Þúst, með smá mjólk bara.“
Ragga hneppti að sér blússunni meðan hann talaði. Eins og það hefði verið að hlusta á samræðurnar kastaði barnið örlítið upp. Hún hafði ekki verið að hlusta svo Gunni þurfti að endurtaka spurninguna:
„Hva‘ segirðu Ragga, er ekki séns að þú seljir mér smá mjólk? Fimmtán þúsund kall á lítrann eða eitthvað?“
Hún leit upp af barninu á Gunna:
„Ha? Viltu kaupa af mér brjóstamjólk?“
Hjartslátturinn rauk upp þegar hann sá hneyklsunina framan í henni. Barnið var aftur farið að gráta og Gunna fannst ólíft þarna inni. Sófinn varð of mjúkur, eins og hann gæti gleypt hann. Hann stóð þó á sínu. Að hans mati var ekkert mál að gera fjölskyldumeðlimi svona smáan greiða. Hann myndi sjálfur ekki hika við það.
„Já, brjóstamjólk er alveg inseinlí næringarrík! Ógeðslega mikið af kaloríum og próteini miðað við aðra mjólk. Alveg fullkomið þegar maður er að bölka.“
„Nei,“ sagði Ragga. Hún ruggaði barninu óþægilega hratt og hló flötum hlátri. „Nei, Gunni, þetta er fyrir barnið. Mér er sama hversu næringarrík hún er, áttarðu þig á því hvað þú ert að biðja mig um?“
Nei, hann vissi auðvitað ekkert hvað hann var að biðja um þó hann teldi sig vita það. Það bera ekki allar hetjur höfuðið á herðunum. Honum hitnaði inn við brjóstið og klæjaði í húðina alla. Sjón hans beindist að smáum mjólkurblett sem hafði myndast á blússunni. Næringin lak úr líkamanum eins og úr krana sem ekki hægt var að skrúfa fyrir. Sætt bragðið svo skammt undan sólgnu augnaráði Gunna. Hann hækkaði róminn og sagði:
„Ég skil ekki hvað issjúið er. Það er ekki eins og þig skorti mjólkina, ég meina, ekki getur barnið drukkið þetta allt. Svo væri þetta bara ógeðslega hjálplegt fyrir mig. Gæti ráðið úrslitum keppninnar.“
„Af hverju ertu að spyrja mig að þessu núna? Ég hef ekki sofið í þrjá daga og þú kemur askvaðandi hérna inn eins og ég lumi á einhverri töfralausn fyrir þig!“
Kappinn hafði auðvitað ekki hugsað til þess að nýbakaðar mæður væru vansvefta, kæri lesandi. En ég geri heldur ekki ráð fyrir að hann hafi skilið hvað það hafði með beiðnina að gera.
„Það er ekki fræðilegur möguleiki að þú fáir að drekka brjóstamjólkina mína, Gunni,“ svaraði Ragga, ákveðin og hvöss. Hún var staðin upp, gnæfði yfir honum eins og dómari, og ruggaði barninu sem virtist ekki ætla að hætta að gráta.
Gunni gerði sig líklegan til að hypja sig með skottið á milli á lappanna, óheyrilega svekktur yfir skilningsleysi Röggu. En í þá andrá opnaðist útidyrahurðin og þar endar þessi saga. Mágfólkið stóð eins frosið frammi fyrir dyrunum þegar Vigdís, eiginkona Röggu, gekk inn í stirða þögn. Stingandi augnaráð stóru systur, sem söguhetjan okkar þekkti eins og eigin lófa, boðaði bæði niðurlægingu og skammir.
Amanda Líf Fritzdóttir er útskrifaður samtímadansari frá LHÍ og skáld sem hefur starfað þverfaglega með dans og skrif meðal annars í Finnlandi og hérlendis. Nú leggur hún stund á bókmenntafræði og ritlist á B.A. stigi við Háskóla Íslands. Hún gaf út fyrstu ljóðabókina sína, Arsenik, árið 2020 og hefur birt ljóð og pistla í Skandala, Orðskjálfta og Leirburði ásamt því að hafa ritstýrt Leirburði skólaárið 2024-5.
