Hildi Knútsdóttur þarf vart að kynna en hún er afkastamikill og öflugur rithöfundur sem hefur skrifað fyrir bæði börn og fullorðna. Hún er einmitt titluð sem einn virtasti ungmennabókahöfundur landsins og þakka Íslendingar henni þetta mikilvæga starf með því að veita henni ekki full ritlaun fyrir árið 2026. En Hildur lætur það ekki stoppa sig enda fagmaður. Nýjasta nóvellan hennar, Irpa, kom út á dögunum, og má þess til gamans geta að rétturinn á að kvikmynda hana hefur verið seldur til útlanda, rétt eins og rétturinn af Myrkrinu milli stjarnanna frá 2021, hennar fyrstu hrollvekju fyrir fullorðna.

Paradísareyja?

Í Irpu kynnast lesendur unga parinu Eddu og Atla, hún vinnur sem hönnuður og hann sem viðskiptafræðingur og þau dreymir um að eignast barn. Það gengur þó brösuglega því ítrekað upplifir Edda fósturlát og sorgina sem fylgir því mikla áfalli. Þegar Edda rekur augun í að eyjan Varpey á Austurfjörðum sé komin á sölu á lygilega góðum prís er ljóst að hún hefur aldrei horft á hryllingsmynd þar sem hún áttar sig ekki á því að þetta er allt of gott til að vera satt, og áður en lesandi veit af hefur parið unga fjárfest í Varpey og flytur allt sitt hafurtask úr höfuðborginni austur á land.

Varpey virðist svo sannarlega fullkominn staður til að búa á, sérstaklega ef maður elskar náttúruna og missir ekki vitið án samneytis við fólk. Loks nær Edda að varpa öndinni léttar og hlakka til einhvers annars en barneignanna sem láta á sér standa. En, nei, bíðið nú við. Getur verið að þau Atli séu ekki ein á eyjunni? Hvaða skrítnu hljóð eru þetta sem Edda heyrir á nóttunni? Hvers vegna er náttúran henni svona óvinveitt? Getur verið að  á eyjunni búi eitthvað afl sem á sér þá einu ætlun að bola þeim Eddu og Atla burt frá eynni, lifandi eða dauðum?

Ég segi ekki meira um framvinduna, því ekki vil ég spilla spennunni. Rétt eins og bókin verður þessi færsla bara stutt, því það er fátt að segja nema jákvæða hluti og helst sem fæsta til að tala ekki af sér. Látum það standa að bókin er mjög vel skrifuð og rennur vel, ég hakkaði hana í mig á þrem kvöldum og hefði lesið hana hraðar ef ég hefði komið því að. Þetta er flott bók með í fríið, sérstaklega út á land og upp í bústað, og jafnvel í flugvélina og á ströndina. Þetta er akkúrat bók til að skemmta sér vel yfir ef maður kanna að meta sálfræðispennubækur en þess ber að geta að ef lesandi er einmitt viðkvæmur fyrir missi eða áföllum tengdum fósturlátum og barneignum þá væri best að bíða með að lesa þessa bók vel og lengi.

Ég hvet alla til að grípa sér eina Irpu á bókasafninu eða í búðinni, eða koma í heimsókn til mín og fá hana lánaða.